Nieuwsmijding: het probleem van redacties
Je suis een nieuwsmijder (okay, soms)
Het publiek moet in het middelpunt van de journalistiek komen te staan. In De Nieuwe Lezer leg ik uit hoe iedereen op een redactie hier aan bij kan dragen.
“Fundamentally, people will use media that help them be who they want to be, do what they want to do, and showcase a version of who they are and of what they do that they like.”
- Rasmus Kleis Nielsen
Heb je vragen, opmerkingen of aanvullingen over of op deze nieuwsbrief? Mail!
Ik doe mee aan Mei Social Vrij. Instagram, LinkedIn en Pinterest zijn van m’n telefoon, en op BlueSky ben ik overal uitgelogd. Alleen voor werk mag ik nog op de platforms zijn. Als gevolg daarvan is mijn schermtijd significant gedaald, maar door mijn smartphoneverslaving zit ik wel een stuk vaker op nieuwsapps. Waar ik normaal NOS regelmatig check, lees ik nu ook stukken bij NRC, de Volkskrant en AT5.
Je zou zeggen: je voelt je een stuk meer voldaan na het lezen van een paar stukken van NRC dan na een kwartiertje scrollen op Instagram. Maar eerlijk gezegd word ik er vooral een beetje depri van. Na het lezen/scannen van stukken over onderwerpen als het hantavirus, de dagelijkse idiotie van Trump, “betogingen” van vreemdelingenhaters en de laatste stand van zaken in Oekraïne en Gaza raak ik vooral in de mineur. Natuurlijk zijn er ook stukken waar ik wel blij van word, maar die lees ik vooral in de weekendkranten en die las ik toch al op m’n iPad op zaterdagochtend.
Na twee weken meer nieuws consumeren, snap ik weer een stuk beter waarom mensen minder nieuws consumeren. De hoeveelheid stukken zonder persoonlijke relevantie of enige vorm van constructiviteit, de overheersende negativiteit en de hyperfocus op sommige onderwerpen (hoi, hantavirus) hangen me na twee weken ontzettend de keel uit.
Nuance in nieuwsmijding
Onlangs las ik het proefschrift van Kiki de Bruin ‘Seeking Nuance in News Avoidance. Implications for Individuals, Journalism and Society’. De collectie artikelen gaat over motivaties voor het mijden van nieuws, kenmerken van mensen die nieuws mijden en implicaties voor journalistiek en samenleving. In het aanbrengen van die nuance is De Bruin uitstekend geslaagd. Toen het concept nieuwsmijding geïntroduceerd werd, leek het te gaan over mensen die helemaal geen nieuws meer consumeerden, maar zoals De Bruin mooi laat zien is het geen basishouding maar eerder een manier om te doseren.
Het mijden of op afstand houden van nieuws is niet alleen een reactie op hoe het nieuws is, maar ook op de rest van het informatie-ecosysteem. De hoeveelheid informatie die beschikbaar is, dwingt mensen te kiezen en afstand te houden van de nieuwsstroom omdat ze anders het gevoel hebben overweldigd te worden. De Bruin definieert nieuwsmijding als ‘a coping or filtering mechanism in a complex, abundant media environment’.
Drie problemen
In de discussie gaat De Bruin in op de vraag of nieuwsmijding problematisch is. In essentie niet, schrijft ze, want uit haar onderzoek blijkt dat mensen die het nieuws mijden nog steeds nieuws en belangrijke, publieke informatie tegenkomen. De mijders willen zich beschermen tegen de heftige informatiestroom, maar willen toch ook geïnformeerd en verbonden blijven. Aan de andere kant, schrijft De Bruin:
“The fact that 32% of the Dutch news consumers claim they avoid the news, should be considered as a warning sign of larger challenges facing news organizations in today’s information society. News avoidance can be used as a magnifying glass, revealing the larger issues of today’s digital information society: 1) The decline of perceived value of news in an oversaturated information market, 2) the gap between journalism products and audience needs, 3) the possible disappearance of a shared knowing.”
Kortom, nieuwsmijding is een probleem van nieuwsorganisaties en niet van het publiek. De drie trends die De Bruin benoemt, vragen journalisten eigenlijk om een 180 gradendraai te maken als het gaat om hoe journalisten journalistiek waarderen. Niet zozeer vanuit hun eigen referentiekader, maar ook vanuit de referentiekaders van publieken. Het is natuurlijk hartstikke tof om waardering naar elkaar uit te spreken door elkaar prijzen uit te reiken, maar als tegelijkertijd de waarde afneemt, het gat tussen vraag en aanbod groeit en daarmee het gemeenschappelijk weten verdwijnt, bederft dat voor mij de feeststemming nogal.
Motivatie of interesse
Door het hele proefschrift heen word je gewezen op hoe nieuws als onderdeel van het huidige, veeleisende informatie-ecosysteem wordt ervaren, hoe het voelt en hoe het (niet) past in het dagelijks leven van mensen. Als mensen geen toegevoegde waarde ervaren, zullen ze er afstand van nemen. De mate van intrinsieke motivatie om vanuit burgerschap op de hoogte te blijven, persoonlijke of professionele interesse in onderwerpen, bepaalt dan de mate waarin mensen nieuws consumeren, op een afstandje volgen of helemaal links laten liggen.
Vanuit een democratisch perspectief kan journalistiek wel als waardevol benoemd worden, maar als het burgers niet interesseert, om wat voor reden dan ook, ben je een roepende in de woestijn.
De Bruin schrijft in het laatste hoofdstuk: “For journalism to remain relevant, it must adapt to new modes of engagement, representation, and meaning making.”
Wat doe je als organisatie in de wetenschap dat een derde van je potentiële publiek je werk ervaart als iets om jezelf tegen te beschermen? Het is verleidelijk om dat weg te verklaren, bijvoorbeeld als een algemeen probleem van hoe overweldigend het informatie-ecosysteem is, of dat we mensen dan maar nog een keer moeten uitleggen hoe belangrijk journalistiek is. Of misschien is het toch een mooi moment om de oplossing te zoeken waar de oorzaak ligt: bij de nieuwsorganisaties zelf.
Intussen ben ik echt vaker van mijn telefoon af, en lees ik in mijn favoriete Harry Potterboek als ik scroldrang krijg en misschien is dat wel een betere uitkomst van mijn social vrije mei.
Voor mijn onderzoek naar samenwerkingsmogelijkheden tussen creators en traditionele media, in het kader van de Creator Shift Group onder leiding van mediaconsultant Lucy Kueng, ben ik op zoek naar mensen die hierover willen meepraten. Ben jij creator, werk je bij een traditionele mediaorganisatie, of heb je op een andere manier met dit vraagstuk te maken? Neem dan contact op!
Vorige edities van De Nieuwe Lezer
▪️Waar onafhankelijke makers en traditionele media elkaar aanvullen